Monday, August 14, 2017

பாக்தாதின் ‘ஞான இல்லம்’: உலகுக்கு இஸ்லாமின் பெரும் பங்களிப்பு!


மினி கிருஷ்ணன்

(‘தி இந்து’ நாளிதழின் ‘கலைஞாயிறு’ பக்கத்தில் 13-08-2017 அன்று என் மொழிபெயர்ப்பில் வெளியான கட்டுரை)

நபிகள் நாயகத்தின் மறைவுக்கு 25 ஆண்டுகளுக்குக்குள் அரேபியர்கள் பாரசீகம், சிரியா, மத்திய ஆசியாவில் கொஞ்சம் ஆகிய பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார்கள். கிழக்கே, சிந்து நதி, சிந்து மாகாணம் வரை வந்துவிட்டார்கள். மேற்கே, எகிப்து, வடக்கு ஆப்பிரிக்கா போன்றவற்றைக் கைப்பற்றினார்கள். கடல்களைக் கடந்து சென்று ஜிப்ரால்டரை அடைந்தார்கள். கூடிய விரைவில் ஸ்பெயினும் அவர்களிடம் வீழ்ந்தது.

கொஞ்ச காலத்தில் அவர்களுக்கு வேறு விதமான அதிகாரமும் வசமானது. கி.பி. 751-ல், சீனக் காகிதத் தயாரிப்பாளர்களை அவர்கள் சிறைபிடித்தார்கள். காகிதத் தயாரிப்பு குறித்து இப்படிப் பெறப்பட்ட அறிவு அதுவரை எழுத்து எப்படிப் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டது, எப்படிப் பாதுகாக்கப்பட்டது என்பதையெல்லாம் புரட்டிப்போட்டது. உலகில் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவர்களாக இருந்த அவர்கள், நூலகங்களை நிறுவுவதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தார்கள். இதனால், அவர்கள் காலடி பட்ட இடங்களெல்லாம் அறிவுத் தாகம் பெருக்கெடுத்தது. தங்கள் கலாச்சாரம் தவிர்த்த ஏனைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து நூல்களையும் சுவடிச் சுருள்களையும் மொழிபெயர்ப்பதில் முதன்முதலில் ஆர்வம் காட்டியவர்கள் இஸ்லாமியர்களே. காலீஃப்களின் ஞான சாம்ராஜ்யம் என்று அழைக்கப்பட்ட அங்கே அடுத்த 500 ஆண்டுகளுக்கு இஸ்லாமிய நூலகக் கட்டமைப்பு நடைபெற்றது.

கடவுளின் பரிசு

ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வாக்கில், கார்தபா பிரதேசத்திலும் ஸ்பெயினிலும் உள்ள அறிஞர்கள் கெய்ரோ, பக்காரா, சமர்க்கண்ட், பாக்தாத் போன்ற நகரங்களில் உள்ள அறிஞர்களுடன் தொடர்பில் இருந்தனர். இந்தப் பட்டியலில் கடைசியாக உள்ள நகரம் பாக்தாத்! பாரசீக மொழியில் ‘பாக்தாத்’ என்றால் ‘கடவுளின் பரிசு’ என்று அர்த்தம்.

பாக்தாத் நகரம் கி.பி. 762-ல் உருவானது. இந்தியாவிலிருந்து அட்லாண்டிக் வரை விரிந்திருந்த சாம்ராஜ்யத்தைக் கொண்டிருந்த காலீஃப் மன்சூர், டைக்ரிஸ் நதிவழியாகப் பயணித்து, தங்களுக்கென்று ஒரு நிரந்தர இருப்பிடத்தைத் தேடினார். இறுதியாகத் தேர்ந்தெடுத்த இடம்தான் பாக்தாத். அதற்குப் பிறகு தனது தலைநகரை டமஸ்கஸிலிருந்து பாக்தாதுக்கு மாற்றிக்கொண்டார். பல்வேறு அறிவுச் செயல்பாட்டு மையங்களை அவர் ஒன்றிணைத்தார்; ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளவும் உலக மொழிகளிலிருந்து அரபு மொழிக்கு நூல்களை மொழிபெயர்க்கவும் அறிஞர்களை அவர் பணிக்கு அமர்த்தினார். இதன் சிறப்பு என்னவென்றால், அந்த மொழிபெயர்ப்புகளைச் செய்த பெரும்பாலான எழுத்தாளர்களின் தாய்மொழி அரபு கிடையாது.

சிரியா, கிரீக், பாரசீகம், யூதம், இந்து, அரிமீனிய மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் குழுக்களுக்கு அபாஸித் காலிஃப்கள் ஆதரவளித்தனர். அவர்கள் காலகட்டத்தில், எழுத்தாளர்களும் அறிஞர்களும் வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு ஏற்ற வருமானம் அவர்களுக்கு வந்துகொண்டிருந்தது. கல்வித்துறை சார்ந்த வாழ்க்கை என்பது அந்தஸ்தின் அடையாளமாகப் பார்க்கப்பட்டது. புகழ்பெற்ற மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் மொழிபெயர்ப்புகளுக்கு எடைக்கு எடை தங்கம் தரப்பட்டது. போர்களின்போது அரிய சுவடிச் சுருள்களும் தொன்மைவாய்ந்த பிரதிகளும் குறிவைக்கப்பட்டன. குறிப்பாக, அபாஸித்களுக்கும் ஃபைஸாண்டைன் பேரரசுக்கும் இடையிலான போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையின்போது தாலமியின் ‘அல்மஜெஸ்ட்’ என்னும் நூல் பணயமாகக் கேட்கப்பட்டது.

அந்தக் காலத்தில் உலகிலேயே மிகவும் கலாச்சார வளம் கொண்ட இடங்களுள் ஒன்றாக பாக்தாத் புகழ்பெற்றது. அந்த நகரத்தின் கதைசொல்லிகள், அறிவியலாளர்கள், ஓவியர்கள் அறிஞர்களெல்லாம் தொன்மைக் கால உலகின் புகழ்பெற்ற படைப்புகள் பெரும்பாலானவற்றை அரபி மொழிக்குக் கொண்டுவந்து சேர்த்தார்கள்.

சுவடிகளை வாங்கும் வழக்கம் என்பது சம்ஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்ட ‘பிரம்மாஸ்புத சித்தாந்தா’ எனும் கணித நூலை 8-ம் நூற்றாண்டில் அரபிக்கு மொழிபெயர்த்ததிலிருந்து தொடங்கியது. உலகின் எந்த மூலைக்கு வேண்டுமானாலும் சென்று வானியல், மருத்துவம், தத்துவம், இயற்கை அறிவியல் குறித்த சுவடிகள் எதுவானாலும் எந்த விலை கொடுத்தேனும் வாங்கி வரும்படி அறிஞர்கள் அறிவுறுத்தப்பட்டனர். அதற்கும் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கிரேக்கத்தின் அறிவுப்பரப்பு பரவிய வேகத்தைவிட அதிவிரைவாகவும் விஸ்தீரணமாகவும் அரபுலக அறிவுப் பரப்பு பரவியது. இவ்வாறு, மனித மனம் மீதும் உலகின் எதிர்காலத்தின் மீதும் அரபுலகம் செலுத்திய தாக்கம் அளப்பரியது. இந்த உத்வேகம் பெரிதும் பீறிட்டுப் பாய்ந்தது ஒரே ஒரு நகரத்திலிருந்துதான்.

அறிவுலகின் மையம்

கி.பி. 830-ல் ஹாரூண்-அல்-ரஷீதின் மகனான அல்-மாமூன் எல்லாச் சுவடிப் பிரதிகளையும் பாதுகாத்து வைப்பதற்காக ‘பெய்ட் அல்-ஹிக்மா’வை அதாவது ‘ஞானத்தின் இல்ல’த்தைக் கட்டியெழுப்பினார். அந்த நூலகத்தை உண்மையாகப் பயன்படுத்தும் நோக்கத்தில் வரும் யாரும் அங்கே நுழையலாம். மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், எழுதுநர்கள், எழுத்தாளர்கள், அறிஞர்கள், பிரதியெடுப்பவர்கள் போன்றோர் கூட்டு மொழிபெயர்ப்புக்காகவும், உரையாடல், விவாதங்கள் போன்றவற்றுக்காகவும் தினமும் அங்கு ஒன்றுகூடுவார்கள். பல்வேறு அறிவியல் துறைகள் தொடர்பான நூல்கள் கூட்டு உழைப்பின் மூலம் தயார் செய்யப்படும். அந்தப் புத்தகங்கள் வேறு மொழிகளில் இருந்தால் அந்த மொழிகளிலிருந்து அரபிக்கும் அரபி மொழியில் இருந்தால் அரபியிலிருந்து வேறு மொழிகளுக்கும் மொழிபெயர்க்கப்படும்.

அரபி, பாரசீகம், ஹீப்ரூ, அரமைக், சிரியாக், கிரேக்கம், லத்தீன் மொழிப் புத்தகங்களாலும் ஆங்காங்கே சம்ஸ்கிருதப் புத்தகங்களாலும் அங்குள்ள சுவர்கள் நிரம்பியிருக்கும். அரபி-கிரேக்க-பாரசீக-இந்திய மனங்களின் சங்கமத்தின் விளைவாக அரிஸ்டாட்டிலிய தர்க்கம், பிரபஞ்சவியல், மருத்துவம், கணிதச் சிந்தனைகளெல்லாம் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டன. அந்த ‘ஞான இல்ல’த்தில் நடைபெற்ற ஆவணக்காப்பு வேலைகள், ஆய்வுகள் போன்றவை இல்லையென்றால், அந்த இல்லத்தின் அறிவுச் சேகரங்கள் பிற்பாடு லத்தீனில் மொழிபெயர்க்கப்படவில்லையென்றால் தொன்மையான அறிவுச் செல்வத்தில் பெரும்பாலானவை இன்று நம் கைக்குக் கிடைக்காமலேயே போயிருக்கும்.

ரத்தமும் மையும் கலந்த பேராறு

பிப்ரவரி 10, 1258-ல் மங்கோலியப் பேரரசன் ஹுலாகு கான் தனது தாத்தா செங்கிஸ் கானின் ஆசையை நிறைவேற்றும் விதத்தில் பாக்தாத் நகரத்தைச் சூறையாடினான்; பாக்தாத்மீது கையை வைத்தால் மொத்த இஸ்லாமிய உலகமும் அவர்களுக்கு எதிராக ஒன்றுதிரள நேரிடும் என்ற காலீஃபின் எச்சரிக்கையை அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. கடவுளின் பரிசாகிய இந்த நகரத்தை, மொழிபெயர்ப்புச் செயல்பாடுகளின் இந்த மையத்தை, மனவுலகின் செல்வங்களால் நிரம்பி வழியும் இந்த நகரைச் சூறையாடியது மட்டுமல்லாமல் தீக்கிரையாக்கினான் ஹுலாகு கான். ஆயிரக் கணக்கான மாணவர்கள், மருத்துவர்கள், அறிஞர்கள் அப்போது உயிரிழந்தார்கள். காலீஃப், அரசருக்கு இணையாகக் கருதப்பட்டதால் ரத்தம் தரையில் சிந்தாதபடி அவர் கொல்லப்பட்டார். அவரை ஒரு கம்பளத்துக்குள் வைத்துச் சுருட்டி, குதிரைகளை அவர் மேல் ஓட விட்டுக் கொன்றார்கள்.

அரண்மனைகளையும் வீடுகளையும் 36 நூலகங்களையும் மங்கோலியர்கள் சூறையாடினார்கள். ‘ஞானத்தின் இல்லம்’ ஓரிரு நாட்களுக்குள் சுவடின்றி அழிக்கப்பட்டது. டைக்ரிஸ் நதி, கொல்லப்பட்டவர்களின் ரத்தத்தால் சிவப்பாக ஓடியதாகவும் அதன் பிறகு புத்தகங்களின் மையால் கருப்பாக ஓடியதாகவும் சொல்லப்படுவதுண்டு. அனைத்து வானியல் நோக்ககங்களும், பிற பரிசோதனை முயற்சிகளும் அந்த நூலகத்துடன் சேர்ந்து சுவடின்றி மறைந்தன. கூடவே, மனித வரலாற்றில் மிகப் பெரிய மொழிபெயர்ப்புத் துறையும்! ஹுலாகு கானின் வாரிசுகள் கலை, கல்வியறிவு போன்றவற்றைப் பிற்காலத்தில் மதிக்கத் தொடங்கியதுதான் இதில் முரண்நகை!

-மினி கிருஷ்ணன், ஆக்ஸ்ஃபோர்டு பல்கலைக்கழகப் பதிப்பகத்தின் (ஓ.யூ.பி.) மொழிபெயர்ப்புப் பிரிவில் செம்மையாசிரியராக (எடிட்டர்) இருக்கிறார்.

நன்றி: ‘தி இந்து’ (ஆங்கிலம்)

Friday, August 11, 2017

இனிமேல் போலிச் செய்திகளின் காலம்தானா?


ஒலிவியா சோலோன்

(‘தி இந்து’ நாளிதழில் கடந்த 06-08-2017 அன்று என் மொழிபெயர்ப்பில் வெளியான கட்டுரை) 

இ து ஃபோட்டோஷாப் யுகம், புகைப்பட வடிகட்டிகளின் யுகம், சமூக ஊடகங்களின் யுகம். முறைதவறி மாற்றியமைக்கப்பட்ட புகைப்படங்களுக்கு நம்மில் பெரும்பாலானோர் பழகிவிட்டிருக்கிறோம்- புகைப்படத்தில் இருப்பவர்கள் உண்மையில் இருப்பதைவிட மேலும் மெலிதாகவோ, நளினமாகவோ காணப்படுவார்கள்; அல்லது ஸ்னாப்சாட்டில் வருவதுபோல் நாய்க்குட்டிகள்போல் தோற்றமளிப்பார்கள்.

இவற்றையெல்லாம் தூக்கிச் சாப்பிடும்படி, ஒலியையும் காட்சியையும் திருத்தியமைப்பதற்கான புதிய வகை தொழில்நுட்பங்கள் வந்திருக்கின்றன. செயற்கை அறிவுத் தொழில்நுட்பத்திலும் கணினி வரைகலையிலும் ஏற்பட்டிருக்கும் முன்னேற்றங்களால் இவையெல்லாம் சாத்தியமாகியிருக்கின்றன. பிரபலங்களின் காணொலிக் காட்சிகளை இந்தத் தொழில்நுட்பங்களுக்கு உட்படுத்தி அவர்கள் பேசாததையும் பேசும்படிக் காட்ட முடியும். நீர்விளையாட்டுகள்மீது தனக்கு நாட்டம் இருக்கிறது என்று ட்ரம்ப் அறிவிப்பது போலவும், கடத்தப்பட்ட குழந்தைகளைத் தனது நிலவறையில் அடைத்துவைத்திருப்பதாக ஹிலாரி கிளிண்டன் சொல்வதைப் போலவும் காட்டிவிட முடியும்.

இதுதான் போலிச் செய்திகளின் எதிர்காலம். படிப்பதையெல்லாம் நாம் நம்பிவிடக் கூடாது என்றுதான் நமக்கு இவ்வளவு நாட்களாகச் சொல்லப்பட்டுவந்தது. இனிமேல், கண்ணால் காண்பதையும் காதால் கேட்பதையும்கூட நாம் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டிவரும்.

ஒருவர் வாயில் இன்னொருவரின் வார்த்தைகள்!

தற்போது, மனித குணாம்சத்தின் பல்வேறுபட்ட அம்சங்களை வெளிப்படுத்தும் காணொலிகளையும் ஒலித்துணுக்குகளையும் பதிவுசெய்து, அவற்றை ஒருங்கமைப்பதில் பல ஆராய்ச்சிக் குழுக்கள் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.

ஸ்டான்ஃபோர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் சமீபத்தில் ஒரு மென்பொருளை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். ஒரு பிரபலம் தோன்றும் காணொலியொன்றை எடுத்துக்கொண்டு, இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி அவரது வாயசைப்புக்கு ஏற்ப இன்னொருவர் பேச முடியும், அதுவும் நிகழ்நேரத்தில். ஒருவரது வாயில் இன்னொருவரின் வார்த்தைகள்!

ஃபேஸ்2ஃபேஸ் என்ற மென்பொருள், இரண்டாம் நபர் ஒருவர் கணினி கேமராவில் பேசும்போது அவரது முக பாவங்களைப் பதிவுசெய்து, மூலக் காணொலியில் உள்ள பிரபலத்தின் முகத்தில் நேரடியாக அவற்றைப் பதிக்கிறது. மேற்கண்ட ஆய்வுக் குழு ஜார்ஜ் டபிள்யு புஷ், விளாதிமிர் புடின், டொனால்டு ட்ரம்ப் ஆகியோரின் வீடியோவுக்குள் பொம்மலாட்டம் நிகழ்த்தித் தங்கள் தொழில்நுட்பத்தின் வல்லமையைப் பறைசாற்றியது.

ஃபேஸ்2ஃபேஸ் என்ற மென்பொருள் ஒரு விளையாட்டுப் பொருள் போன்றது. மீம்கள் உருவாக்கத்திலும் தொலைக்காட்சிகளின் இரவு நேர நகைச்சுவை நிகழ்ச்சிகளிலும் இந்த மென்பொருள் பயன்படக்கூடியது. ஆயினும், ஒட்டிவெட்டிச் சேர்க்கப்பட்ட குரல் மூலமாக இந்தத் தொழில்நுட்பம் நகைச்சுவை என்ற நிலையைத் தாண்டியும் உண்மை போலத் தோற்றமளிக்கச் செய்கிறது. இந்த டிஜிட்டல் பொம்மை, அரசியல்வாதியைப் போலத் தோற்றம் கொண்டிருப்பது மட்டுமல்ல, அரசியல்வாதியின் குரலிலேயே பேசவும் செய்கிறது.

குரல்போலி

குரலைப் போலிசெய்வது குறித்து பர்மிங்காமில் உள்ள அலபாமா பல்கலைக்கழகத்தின் வல்லுநர் குழு ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருக்கிறது. ஒருவருடைய மூன்று அல்லது ஐந்து நிமிடம் வரையிலான பேச்சுகளைக் கொண்ட ஒலித்துணுக்குகள் நேரலையாகவோ அல்லது யூடியூப், வானொலி நிகழ்ச்சிகள் போன்றவற்றின் மூலமாகவோ கிடைத்தால் போதும், ஒரு ஊடுருவாளர் ஒட்டிவெட்டிக் கோக்கப்பட்ட குரலை உருவாக்கி அதன் மூலம் மனிதர்களை ஏமாற்றிவிட முடியும்; வங்கிகளிலும் திறன்பேசிகளிலும் (Smart phone) இருக்கும் உயிரிஅளவீட்டுப் பாதுகாப்பு அமைப்புகளையும் (Biometric Security Systems) ஏமாற்றிவிட முடியும். அதன் பிறகு அந்த ஊடுருவாளர் நுண்ணொலிபெருக்கி வழியாகப் பேசி, அதை மென்பொருள் கொண்டு சம்பந்தப்பட்ட நபர் தொலைபேசியிலோ வானொலி நிகழ்ச்சியிலோ பேசியதுபோல் ஆக்கிவிட முடியும்.

புதியதாகத் தொடங்கப்பட்ட கனடிய நிறுவனமான லயர்பேர்டு இதுபோன்ற தொழில்நுட்பத் திறன்களை உருவாக்கியுள்ளது. இதன்மூலம் பிரபலங்களின் குரலில் புத்தகங்களை ஒலிநூல்களாக மாற்ற முடியும் என்றும், வீடியோ விளையாட்டுகளுக்குப் பிரபலங்களின் குரல்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்றும் அந்த நிறுவனம் தெரிவித்துள்ளது. அவர்களுடையது நல்ல நோக்கம்தான் என்றாலும் குரல்திருத்தத் தொழில்நுட்பமும் முகம்-மாற்றும் தொழில்நுட்பமும் சேர்ந்ததென்றால் பிரபலங்கள் கூறியது போன்ற போலி அறிவிப்புகளையும் உரைகளையும் உருவாக்கி, எல்லோரையும் நம்ப வைத்துவிடவும் முடியும்.

ஒபாமா என்ன சொல்கிறார்?

வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் ‘சிந்தஸைஸிங் ஒபாமா’ என்ற ஆய்வுத் திட்டத்தைப் பற்றி நீங்கள் படித்துப் பார்க்க வேண்டும். இந்தத் திட்டத்தின் கீழ், ஒபாமாவின் உரைகளுள் ஒன்றின் ஒலியை எடுத்து முற்றிலும் வேறொரு காணொலியில் பொருத்தி, முந்தைய உரையின் குரலுக்கு ஏற்ப இந்தக் காணொலியில் ஒபாமாவின் முகபாவம் இருக்கும்படிச் செய்தார்கள். நம்பவே முடியாத துல்லியத்தில் அது இருந்தது! பல மணிநேரக் காணொலிக் காட்சிகளை ஆய்வுசெய்து அதன் மூலம் கிடைத்த பயிற்சியைக் கொண்டு இதை சாதித்தார்கள். இதுபோன்ற பித்தலாட்டச் செயல்பாடு எவ்வளவு தீமையை விளைவிக்கக் கூடியது என்பதைக் காட்டுவதற்காக இப்படிச் செய்துகாட்டினார்கள்.

போலிச் செய்திகளைத் தாண்டி வேறுசில அபாயங்களும் இருக்கின்றன என்கிறார் நிதீஷ் சக்ஸேனா. பர்மிங்காமின் அலபாமா பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள கணினி அறிவியல் துறையின் ஆய்வு இயக்குநராகவும் துணைப் பேராசிரியராகவும் அவர் இருக்கிறார். “யாரோ ஒருவருடைய அம்மாவைப் போல் நீங்கள் கைபேசியில் குரல் செய்திகளை அனுப்பிவிட முடியும். அல்லது ஒருவரை அவதூறு செய்யும் வகையில் அவரது நகல் குரல்களின் துணுக்குகளை இணையத்தில் பதிவேற்றிவிட முடியும்” என்கிறார் அவர்.

இதுபோன்ற மார்ஃபிங் தொழில்நுட்பங்கள் துல்லியத்தில் இன்னும் முழுமையடைந்துவிடவில்லை. இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட காணொலிகளில் உள்ள நபர்களின் முகபாவங்கள் சற்று கோணல்மாணலாகவோ இயல்பற்றோ காணப்படுகின்றன. குரல்களும் சற்றே இயந்திர மனிதனின் குரல்போலத் தென்படுகின்றன. ஆனால், முறைகேடு நடந்திருக்கிறது என்று மனிதர்களால் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவில் ஒரு நபரின் தோற்றத்தையும் குரலையும் அப்படியே ஒருங்கிணைக்கக் கூடிய விதத்தில் இந்தத் தொழில்நுட்பம் இன்னும் கொஞ்ச காலத்துக்குள் மேம்பாடு அடையும்.

ஊடகங்கள் செய்ய வேண்டியது என்ன?

ஊடகங்கள் மீதான நம்பகத்தன்மை நாளுக்கு நாள் குறைந்துகொண்டே வருகிறது. சமூக ஊடகங்களிலும் புரளிகளும் போலிச் செய்திகளும் புற்றீசல் போலப் பெருகிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆகவே, செய்திகளாக இடம்பெற வேண்டியவை என்று தோற்றமளிக்கும் காணொலிகளையும் ஒலித் துணுக்குகளையும் கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டுப் பார்த்துச் சலித்தெடுக்க வேண்டியது செய்தி ஊடகங்களைப் பொறுத்தவரை தலையாய பணியாகிவிடும்.

காணொலியோ ஒலித்துணுக்கோ அவை எங்கே உருவாக்கப்பட்டவை என்பதற்கான தடயங்கள் நிச்சயம் இருக்கும். குறிப்பிட்ட நிகழ்வில் வேறு யார் யார் அங்கே இருந்தார்கள், காணொலியில் உணரப்படும் வானிலையும் சம்பந்தப்பட்ட நாளின் வானிலையும் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்திப் போகின்றனவா என்பது போன்ற விஷயங்களும் இருக்கின்றன.

காணொலியில் உள்ள ஒளியமைப்பையும் நிழல்களையும் உற்றுக் கவனித்தும் பார்க்க வேண்டும். காட்சியின் சட்டகத்தில் இடம்பெற்றிருக்கும் எல்லாப் பொருட்களும் அம்சங்களும் சரியான உருவ அளவில் இருக்கின்றனவா, ஒலியும் காட்சியும் சரிவரப் பொருந்திப்போகின்றனவா என்பதையெல்லாமும் உற்றுநோக்க வேண்டும் என்கிறார் மாண்டி ஜென்கின்ஸ். செய்திகளின் உண்மைத்தன்மையைச் சரிபார்க்கக் கூடிய ‘ஸ்டோரிஃபுல்’ என்ற நிறுவனத்தைச் சேர்ந்தவர் இவர்.

பேரழிவுக்கும் வழிவகுக்கும்!

மாற்றியமைக்கப்பட்ட காணொலி போன்றவற்றை செய்தியறையில் தீவிரமான ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினால் தவறானவை சிக்காமல் இருக்க முடியாது. ஆனால், புள்ளிபுள்ளியாகத் தெரியும் காணொலியைக் கூட சமூக ஊடகங்களில் பதிவிட்டால் அவை பரபரவென்று பரவி, அதனால் சமூக அளவிலும் அரசியல் அளவிலும் ராஜாங்க அளவிலும் பேரழிவுகளே ஏற்படக்கூடும். வடகொரியாவின் மீது ட்ரம்ப் போர் அறிவிப்பது போன்ற போலி வீடியோ வெளியாகி, ஊடகங்களிலும் சமூக ஊடகங்களிலும் பற்றிக்கொண்டால் என்னவாகும் என்பதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்!

“ட்ரம்பைப் போல ஒருவர் இருந்து ட்ரம்பைப் போலவே பேசினால் எல்லோரும் அவரை ட்ரம்ப் என்றுதானே நினைப்பார்கள்!” என்கிறார் சக்ஸேனா. “பொய்யான ஒன்றை மக்கள் நம்பும்படிச் செய்வதற்கு இதுபோன்ற போலிக் காணொலிகளும் ஒலித்துணுக்குகளும் இல்லாமல்கூட செய்துவிட முடியும் என்பதை நாம் ஏற்கெனவே கண்டிருக்கிறோம். நிலைமை இப்படி இருக்கும்போது இந்தப் புதிய தொழில்நுட்பம் மேலும் அந்த நிலைமையை மோசமாக்கிவிடக்கூடும்” என்கிறார் ஜென்கின்ஸ்.

- நன்றி: ‘தி கார்டியன்’,

சுருக்கமாகத் தமிழில்: ஆசை

Thursday, August 10, 2017

முரசொலி: திராவிட முரசு!

புகைப்பட உதவி: யோகா

ஆர். கண்ணன்
(முரசொலியின் 75 ஆண்டுகள் நிறைவையொட்டி 'தி இந்து’ நடுப்பக்கத்தில் என் மொழிபெயர்ப்பில் 10-08-2017 அன்று வெளியான கட்டுரை)

திமுகவின் கட்சி இதழான ‘முரசொலி’ தனது 75-வது ஆண்டில் அடியெடுத்துவைத்திருக்கிறது. 60 ஆண்டு காலம் ஒரு நாள் விடாமல் தினசரி இதழாக வெளிவந்துகொண்டிருக்கிறது. கட்சியின் தலைவரான மு.கருணாநிதி தான் இந்தப் பத்திரிகையின் நிறுவனர். அச்சு ஊடகம் வழியாக அரசியல்ரீதியாகக் குரல் கொடுப்பதென்பது நவீன யுகத்தில் அமெரிக்காவில் வெளியான ‘ஃபெடரலிஸ்ட் பேப்பர்ஸ்’ கட்டுரைகளின் மூலம் குறிப்பிடத் தகுந்த விதத்தில் தொடங்கியது. 1861-ல், பிற்பாடு பிரான்ஸின் பிரதமராக ஆகவிருந்த ஜோர்ஜ் க்ளமான்ஸோ தனது இடதுசாரிக் கருத்தியலைப் பரப்புவதற்காக ஒரு பத்திரிகையைத் தொடங்கினார். அவரைத் தொடர்ந்து 1900-ல் லெனின் ‘இஸ்க்ரா’ என்ற பெயரில் கம்யூனிஸ இயக்கத்துக்கான பத்திரிகையைத் தொடங்கினார். இந்தியாவில், தொழிற்சங்கத்திலும் கம்யூனிஸத்திலும் முன்னோடியான சிங்காரவேலர் 1923 வாக்கில் மாதம் இருமுறை வெளியாகும் இதழைத் தொடங்கினார். தனது சுயமரியாதைக் கொள்கைகளைப் பரப்புவதற்காக பெரியார் ‘குடிஅரசு’ இதழை 1925-ல் தொடங்கினார். 1953-ல் திமுக நிறுவனர் அண்ணா ‘நம் நாடு’ என்ற இதழை திமுகவுக்காக நிறுவினார்.

முதல் குழந்தை

மு.கருணாநிதி தனது வழிகாட்டிகளான பெரியார், அண்ணா ஆகியோரின் பாணியை அச்சு ஊடகத்தில் பின்பற்றினார்; ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த சமூக நடை முறைகளுக்குச் சவால் விடுப்பதையும், தமிழ் கலாச்சார தேசியத்தை உயர்த்திப் பிடிப்பதையும் முக்கால் நூற்றாண்டாக அவர் செய்துவந்திருக்கிறார். 90 வயதைக் கடந்தவரான கருணாநிதி ‘முரசொலி’யைத் தனது ‘முதல் குழந்தை’ என்று அடிக்கடி குறிப்பிட்டதில் எந்த ஆச்சரிய மும் இல்லை. திராவிட இயக்கம், திமுக ஆகியவற்றின் லட்சியங்களுக்குப் பயன்படும் விதத்திலான தனது எழுத்துவன்மையை கருணாநிதி ‘முரசொலி’யில் பறைசாற்றினார்; இவ்விதத்தில், ‘முரசொலி’யில் கருணாநிதி யின் எழுச்சிமிகு பேனா வெளிப்படுத்திய சாதுரியமான கவர்ச்சியை அவருடைய எதிரிகளால்கூட அவ்வளவு எளிதில் புறம்தள்ளிவிட முடியவில்லை.

தொண்டர் படையும் அறிவுஜீவிக் குழுவும்

இந்திய அரசியல் வரலாற்றிலேயே திராவிட இயக்கத் தின் அளவுக்கு மேடைப் பேச்சையும் எழுத்துத் திறனை யும் பயன்படுத்திய கட்சி வேறு எதுவும் இல்லை. மேடை நாடகங்களும் திரைப்படங்களும் பெருவாரியான மக்களைச் சென்றடைவதற்கான களத்தைக் கொடுத்தன என்றால், கட்சிப் பத்திரிகைகள் கொள்கைரீதியிலான அணுகுமுறையைத் தேர்ந்தெடுத்தன. மக்களிடமும் தொண்டர்களிடமும் வாசிப்பை ஒரு இயக்கமாகக் கொண்டுசெல்ல ஆரம்ப நாட்களில் திமுகவின் படிப்பகங்கள் மிகவும் துடிப்புடன் செயல்பட்டன. வேலை நேரம் முடிந்த பிறகு, மாலைப் பொழுதுகளில் தொண்டர்கள் ஒன்றுகூடி பத்திரிகைகளை வாசித்தனர். பத்திரிகைகளில் வெளியாகும் கட்டுரைகள், தலையங்கங்கள், கவிதைகள், நாடகங்கள், அறிக்கைகள், சிறுகதைகள் என்று எல்லாவற்றைப் பற்றியும் விவாதிக்க இந்தப் படிப்பகங்களே களம் அமைத்துக்கொடுத்தன. இயக்கத்தில் இருந்தவர்களே ஏராளமான பத்திரிகைகளையும் கொண்டுவந்தனர். இந்தப் பத்திரிகைகளின் மூலம் தங்களுக்கு விசுவாசமாக இருக்கும் தொண்டர் படைகளையும், கூடவே அறிவுஜீவிகளின் அணியையும் கட்டியெழுப்பி, கட்சிக்கு அமைப்புரீதியான ஒரு அரணை உருவாக்கியது இயக்கம்.

தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி உள்ளிட்ட வெவ்வேறு காலச் சூழல் மாற்றங்களால் அந்தப் படிப்பகங்களெல்லாம் இன்று கடந்த கால நினைவுகளாக ஆகிவிட்டன; திராவிட இயக்கத்தாரால் கொண்டுவரப்பட்ட ஏராளமான பத்திரிகைகள் நின்றுவிட்டன என்றாலும், சில பத்திரிகைகள் காலத்தில் நங்கூரம் பதித்து நீடித்து நின்றன. அவற்றில் தனித்துயர்ந்து நின்றது ‘முரசொலி’. தனது தொடக்கக் காலத்தில் விசுவாசமிக்க தொண்டர்களைத் தன்னகத்தே ஈர்த்துவைத்துக்கொண்டு, கட்சியின் செயல்திட்டங்கள் குறித்த உறுதிப்பாட்டைப் பல்லாயிரக்கணக்கானோரிடம் ஏற்படுத்தியதன் மூலம் காலம் செல்லச் செல்ல, திமுகவினர் மத்தியில் ‘முரசொலி’ வாசிப்பு ஒரு பழக்கமாக, அதாவது அன்றாடச் சடங்கு போல ஆகிவிட்டது. இன்றும் பல திமுக குடும்பங்களில் ‘முரசொலி’ ஒரு அடையாளமாகவே நீடிக்கிறது.

‘அன்புள்ள உடன்பிறப்பே..’

ஒவ்வொரு பத்திரிகையும் தனக்கே உரித்தான சில பிரத்யேக அடையாளங்களைப் பெற்றிருப்பதுபோல, ‘முரசொலி’யில் வாசகர்கள் முதல் கவனத்தை ஈர்ப்பது சமீப காலம் வரை கருணாநிதி தன்னுடைய உடன்பிறப்புகளுக்கு எழுதிவந்த கடிதங்கள்தான். விவிலியத்தின் புதிய ஏற்பாட்டில் உள்ள புனித பவுலின் கடிதங்கள்போல, முரசொலியின் நீண்ட கடிதங்கள் ஒரே நேரத்தில் போதனை செய்யக்கூடியவையாகவும் விவாதிப்பவையாகவும் இருப்பதால், வாசகரைப் பொறுத்தவரை அந்தக் கடிதங்கள் பிரத்யேகமாக அவர்களுக்கென்றே எழுதப்பட்டவை என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன.

தமிழர்களின் நலன்கள், தமிழ் மொழி - பண்பாடு, சமூகநீதி, இந்தித் திணிப்பு, மாநில சுயாட்சி, விவசாயிகளின், தொழிலாளர்களின் உரிமைகள், பெண்கள் முன்னேற்றம், நிலச் சீர்திருத்தங்கள், சமூக, பொருளாதாரச் சீர்த்திருத்தங்கள், உழைக்கும் வர்க்கம், தேசிய, சர்வதேச நிகழ்வுகள், கட்சியின் நிகழ்ச்சிகள் என்று ஏராளமான விஷயங்களைப் பற்றி அந்தக் கடிதங்கள் விவாதித்தன. திமுக ஆட்சியில் இருந்தபோது, கட்சியின் சாதனைகளை ‘முரசொலி’ பறைசாற்றியது; மதுவிலக்கை நீக்கியது உள்ளிட்ட விஷயங்களில் கட்சியின் நிலைப்பாட்டை அது நியாயப்படுத்தியது; ஆட்சியைக் குறித்தும் திமுகவைக் குறித்தும் எதிர்க் கட்சியினர் செய்த விமர்சனங்களுக்குப் பதிலடி கொடுத்தது. கட்சியை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற முன்னாள் பொதுச்செயலாளர் இரா. நெடுஞ்செழியனைக் கட்சிக்குத் திரும்பி அழைத்துகூட 1978-ம் ஆண்டு ‘திறந்த மடல்’களை கருணாநிதி எழுதியதுண்டு.

அரசியல் கனம்மிக்க இதுபோன்ற நீண்ட கடிதங்கள் ‘முரசொலி’யில் 1954 வாக்கிலேயே தொடங்கிவிட்டன. கடிதங்களின் சக்தியைக் கண்டுகொண்டது கருணாநிதி யின் வழிகாட்டியான அண்ணாதான். 1955-ல் அவர் தனது கடிதப் பகுதியைத் தொடங்கினார்; ‘அன்புள்ள தம்பி’ என்று அவரது கடிதங்கள் ஆரம்பிக்கும். அந்தக் கடிதங்களெல்லாம் தொண்டர்களிடையே உத்வேகத்தை ஏற்படுத்தின கூடவே, தொண்டர்களைப் போய்ச்சேர்வதற்கான கட்சியின் மிகப் பிரபலமான வழிமுறை அந்தக் கடிதங்கள்தான். அண்ணாவின் அகால மரணம் அவரது கடிதங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. கருணாநிதி ஆரம்பத்தில் ‘நண்பா’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்; 1971-லிருந்து ‘உடன்பிறப்பு’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். அதுநாள்வரை அந்தச் சொல் சபை வழக்கில்கூடப் பெரிய புழக்கத்தில் இல்லை. அதுதான் கருணாநிதியின் புத்திக்கூர்மை.

மூப்பின் காரணமாக கருணாநிதி ஒதுங்கிக்கொண்டபோது, கட்சிக்கு ‘முரசொலி’யும் கடித மரபும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்ந்தவராகவே கருணாநிதியின் மகனும் கட்சியின் செயல் தலைவருமான மு.க.ஸ்டாலின் அந்தப் பணியைத் தொடர்பவரானார். அண்ணா, கருணாநிதியின் மரபைப் பின்பற்றிக் கடிதங்கள் எழுதத் தொடங்கியிருக்கும் ஸ்டாலின், தனது கடிதங்களில் தன்னை ‘உங்களில் ஒருவன்’ என்று குறிப்பிட்டுக்கொள்வதன் மூலம், தொண்டர்களுடன் மேலும் நெருக்கமாக்கிக்கொள்ள முனைகிறார்.

முரசொலியும் எம்ஜிஆரும்

திமுக தொண்டர்களுடன் உயிரோட்டமாகத் தன் உறவை வைத்துக்கொள்ள கருணாநிதி ‘முரசொலி’யை எப்படிப் பயன்படுத்தினார் என்பது ஒருபுறமிருக்க, மறுபுறம் கீழே தொண்டர்களும் அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்குத் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ள விரும்பிய கீழ்நிலைத் தலைவர்களும் ‘முரசொலி’யை எப்படி ஒரு பாலமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டனர் என்பதும் இங்கே கவனிக்கத்தக்கது. தங்கள் பெயர் வராதா என்ற ஏக்கம் எப்போதுமே கட்சிக்குள் இருந்தது. 1954-லிருந்து கட்சிக் குள் எம்ஜிஆரைச் சக்திவாய்ந்த தலைவராக வளர்த்ததில்கூட ‘முரசொலி’க்கும் ஒரு பங்கு இருந்தது என்று சொல்லப்படுவதிலிருந்து ‘முரசொலி’யின் செல்வாக்கு எவ்வளவு பெரியது என்பது புரியும். அந்தக் காலகட்டத்தில் எம்ஜிஆரின் தர்ம காரியங்கள், சமூக, அரசியல் செயல்பாடுகள் ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் ‘முரசொலி’யில் செய்திகள் வெளியாகின.

நீண்ட காலமாகவே திமுகவினரின் நெருக்கமான பத்திரிகையாக இருந்தாலும், 1969 முதலாகவே திமுகவின் அதிகாரபூர்வ ஏடாக ‘முரசொலி’ செயல்படத் தொடங்கியது (அண்ணாவின் மறைவுக்குப் பிறகு அப்போதுதான் கட்சியின் தலைவராகி இருந்தார் கருணாநிதி). கட்சிக்குள் நடைபெறும் நியமனங்கள், கட்சி நிர்வாகிகளுக்கு எதிரான ஒழுங்கு நடவடிக்கைகள் போன்றவற்றை வெளியிடுவதன் மூலம் அரசியல்வாதிகளை உருவாக்குவதிலும் வளர்த்தெடுப்பதிலும் காணாமலடிப்பதிலும் முக்கியப் பங்கு வகிப்பதானது. கட்சியினர் இடைநீக்கமோ நீக்கமோ செய்யப்படும்போது ‘முரசொலி’யில் கட்டம்கட்டி வெளியாகும் செய்தி மரபே பின்னாளில் ‘கட்டம்கட்டு’ என்ற அரசியல் சொல்லாடலுக்கான காரணமாகயிருந்தது என்று சொல்பவர்கள் உண்டு.

நெருக்கடிநிலையின் நெருப்பாற்றில்…

பொதுச் சமூகத்தில் ‘முரசொலி’ பெரிய கவனத்தை ஈர்த்ததும் அதன் நெடிய வரலாற்றில் மிக காத்திரமான பங்களிப்புமானது நெருக்கடிநிலைக் காலகட்டத்தின்போது, அடக்குமுறைக்கு எதிராக ‘முரசொலி’ காட்டிய தீவிர எதிர்ப்புநிலை! அதன் 75 ஆண்டு கால வரலாற்றின் உச்சம் அது. இந்த எதிர்ப்பையும் சாதுர்யமாகவே அது மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஏனென்றால், நெருக்கடிநிலையின் மூர்க்கத்தனமான தணிக்கை எல்லாவற்றிலும் கத்தரியை வைத்தது. பத்திரிகையை மூடுவதற்கான சாத்தியங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தது. அரசியல்ரீதியிலான எழுத்துகளை நோக்கி நெருக்கடிகால இந்திரா அரசு கோபப் பார்வை வீசியதால், ‘வெண்டைக்காய் வழவழப்பாய் இருக்கும்’, ‘விளக்கெண்ணெய் சூட்டைத் தணிக்கும்’ என்றெல்லாம் தலைப்பிட்டு கடிதங்களை வெளியிட்டார் கருணாநிதி. அப்போது மிசா சட்டத்தின் கீழ் திமுகவினர் கைதுசெய்யப்பட்டனர். இந்தச் செய்தியை நேரடியாக வெளியிட்டால் தணிக்கையில் சிக்கிவிடும் என்பதற்காக பிப்ரவரி 3, 1976 அன்று, அதாவது அண்ணா வின் நினைவு நாள் அன்று, வெளியிட்ட செய்தியின் தலைப்பு இதுதான்: ‘அண்ணா நினைவிடம் சென்று மலர் வளையம் வைக்க வர இயலாதோர் பட்டியல்’.

இடர் கால ஆபத்பாந்தவன்

ஆட்சியிலிருந்தாலும் சரி, எதிர்க்கட்சி வரிசையில் இருந்தாலும் சரி; ஒரு பேரிடரை நாடு எதிர்கொள்ளும்போது நிவாரணத்தில் தன்னை உடனடியாக ஈடுபடுத்திக்கொள்வது ‘முரசொலி’யின் மரபு. வாசகர்களிடம் நிதி திரட்டி அரசுக்கு அளித்துவிடும். ‘முரசொலி’ மீதான விமர்சகர்களின் விமர்சனங்களில் முதன்மையானதும் தொடர்ச்சியானதும் எதுவென்றால், எதிராளிகள் மீதான கொச்சையான விமர்சனங்களை வெளியிடுவதும் தரக்குறைவான மொழியைத் தேர்ந்தெடுப்பதும்.

தனது 75-வது ஆண்டிலும், தொழில்நுட்பத்தின், தகவல் தொடர்பின் யுகத்திலும் காலத்திற்கேற்ப ‘முரசொலி’ மாற்றமடைந்திருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. சுற்றுச்சூழல், நீர்நிலைகள் பராமரிப்பு சார்ந்தும், மரம் நடுதல், மாசுபாடு போன்றவை சார்ந்தும் கட்சியினரின் செயல்பாடுகளைப் பற்றி ‘முரசொலி’ தனது பக்கங்களில் கவனப்படுத்துகிறது. மேலும், தமிழ்க் கலாச்சார தேசியம் தொடர் பான தனது அடிப்படைக் கொள்கைகளில் சமரசம் செய்துகொள்ளாமல் இந்த நவீன காலத்துச் சவால்களை எதிர்கொள்வது குறித்தும் ‘முரசொலி’ தனது பக்கங்களில் கவனப்படுத்துகிறது. தமிழ்ப் பெருமிதத்தின் மீதும் தமிழின மேன்மையின் மீதும் தீவிரமான பிடிப்பு கொண்டிருப்பதுபோல் சிறப்பான அரசு நிர்வாகம், சேவைகள் மக்களைச் சென்றடைதல், வளர்ச்சி, வேலைவாய்ப்புகள், பசுமையான எதிர்காலம், வளம் போன்றவற்றின் மீதும் பிடிப்பு கொண்டிருப்பதால், வருங்காலத்திலும் ‘முரசொலி’ மிக முக்கியமான கட்சி இதழாக நீடிக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

- ஆர்.கண்ணன், இராக்குக்கு உதவுவதற்கான ஐ.நா.வின் குழுவின் தலைவர், அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர், ஆகியோரின் வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்களை எழுதியவர்.

தமிழில்: ஆசை
- நன்றி: ‘தி இந்து’

Monday, July 24, 2017

ஷிவ்குமார் பதல்வி: பஞ்சாபியின் முதல் நவீனக் கவிஞர்


ஆசை
(‘தி இந்து’ தமிழ் நாளிதழில் 23-072017 அன்று, ஷிவ்குமார் பதல்வியின் பிறந்த நாளன்று வெளியான என் கட்டுரை)

சர்ச்சைகளுக்கு நடுவே கடந்த ஆண்டு வெளியாகி வெற்றிபெற்ற படம்உட்தா பஞ்சாப்’. அமித் திரிவேதியின் அற்புதமான இசையமைப்பில் இந்தப் படத்தின் பாடல்களும் பெரு வெற்றி அடைந்தன. குறிப்பாக, ‘இக்கு குடிஎன்ற பாடலைப் பற்றிச் சொல்லியாக வேண்டும். பஞ்சாபி மொழியின் நவீனக் கவிதை முன்னோடிகளில் முக்கியமானவரான ஷிவ்குமார் பதல்வியின் (1936 –1973) பிரபலமான கவிதை இது. தற்போதுஉட்தா பஞ்சாப்திரைப்படம் மூலமாக அந்தப் பாடல் மேலும் புகழடைந்திருக்கிறது.

பிரிவினையின் குழந்தை

சுதந்திரத்துக்கு முந்தைய இந்தியாவில், தற்போது பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் பகுதியில் இருக்கும், சியால்கோட்டில் 1936-ல் பிறந்தவர் ஷிவ்குமார் பதல்வி. தேசப் பிரிவினையால் இந்தியப் பகுதியில் உள்ள பஞ்சாபின் குர்தாஸ்பூர் மாவட்டத்தின் பட்டாலா நகரம் நோக்கி அவரது குடும்பம் நகர்ந்தது. இளம் வயதிலேயே பாடல்கள், நாடகம் போன்றவற்றில் அவருக்கு ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. படிப்பை முடித்ததும் கணக்காளர் பணியில் சேர்ந்தாலும் அவரது மனம் கவிதையில்தான் தோய்ந்திருந்தது.

ஷிவ்குமார் பதல்வியின் முதல் தொகுப்பானபீதான் கா பராகா’ (மூடாக்கு நிறைய துயரங்கள்) 1960-ல் வெளியானது. என்றாலும், 1965-ல் வெளியானலூனாஎன்ற தொகுப்புதான் அவரைப் புகழின் உச்சத்துக்குக் கொண்டுசேர்த்தது. அந்தத் தொகுப்புக்காக சாகித்ய அகாடமி விருதை 1967-ல் ஷிவ்குமார் பதல்வி பெறும்போது அவருக்கு வயது 31-தான். எனினும் அந்தப் புகழை நீண்ட நாட்கள் அவரால் அனுபவிக்க முடியவில்லை. கடுமையான உடல்நலப் பிரச்சினைகளால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த ஷிவ்குமார் பதல்வி 1973-ல் தனது 37-வது வயதில் மரணமடைந்தார். மருத்துவமனையில் மரணத்தைச் சந்திக்க மாட்டேன் என்று கூறி தன் உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்று தங்கி, அங்கேயே உயிர்விட்டார் ஷிவ்குமார்.

இளம் வயதிலேயே மறைந்தாலும் பத்துக்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களால் நவீன பஞ்சாபி இலக்கியத்தில் முக்கியமான இடத்தில் ஷிவ்குமார் வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். பஞ்சாபி மொழியின் முதல் நவீனக் கவிஞராக மதிக்கப்படுபவர் அவர். நவீன வாழ்க்கையின் இருத்தலியல் சிக்கல்களைப் பற்றி அவரது கவிதைகள் பலவும் பேசினாலும் அவரது பிரதான பேசுபொருள் காதல். எக்காலத்திலும் பிரதான பேசுபொருள்களில் ஒன்றல்லவா அது!

இக்கு குடிஎன்ற கவிதை நாட்டுப்புறப் பாடல், கஜல், பாப் இசை, சினிமா பாடல் என்று பல்வேறு வடிவங்களில் பாடப்பட்ட சிறப்பைப் பெற்றது. ‘உட்தா பஞ்சாப்படத்தில் அந்தக் கவிதையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே பாடலாக்கப்பட்டது. ஷிவ்குமார் பதல்வியின் பிறந்த நாளான இன்று, அவரை நினைவுகூரும் விதத்தில்இக்கு குடிமுழுக் கவிதையின் மொழிபெயர்ப்பு இங்கே கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது

பெண்ணொருத்தி

அவள் பேர் காதல்

அவளைக் காணவில்லை.

அலங்காரப் பூச்சற்ற அழகு

அழகென்றால் அழகு

அவளைக் காணவில்லை.


விண்ணுலக
அழகு,

மறுவில்லா மரியாள்,

அவள் சிரிப்பு, பூக்களின் உதிர்வு,

கஜல் பாடலே அவள் நடை.

நெகுநெகுவென்று ஊசியிலை மரமாக

இன்னும்

அனலாகாத இளந்தணலாகஆனாலும்

விழி பேசும் மொழி அறிவாள்.


என்றோ
தொலைந்துபோனாள்-

எனினும், நேற்று நடந்ததோ

இன்று நடந்ததோ

இப்போதுதான் நடக்கிறதோ

என்றல்லவா இருக்கிறது!

சற்று முன்தான் அவளிருந்தாள் என்னருகில்

பார்த்தால் காணவில்லை.

என்ன மாயம்? என்ன ஜாலம்?

குழம்பிப்போகிறேன்.


கடந்து
போகும் முகமெல்லாம்

என் கண்கள் துருவித் துருவி

அவளைத் தேடி அலைபாயும்.

மாலை வந்து வீதியில் கவிந்த நேரம்

ஒவ்வொரு மூலைமுடுக்கிலிருந்தும்

எழுந்துவரும் நறுமணம்,

அலைக்கழிப்பும் களைப்பும்

சோர்வும் சேர்ந்துகொள்ளும்;

ஓசையிடும் அந்தத் தனிமையில்

என்னை அரித்துத் தின்றது

அவள் இல்லை என்கிற வெறுமை.


காணாமல்
போனவளைக் காண்கிறேன்

கணமெல்லாம்

நாளெல்லாம்

இந்தக் கூட்டத்திலிருந்து

கதவுகளின் வெள்ளத்திலிருந்து

அவள் என்னைக் கூப்பிடுவாள்

நானும் அவளைக் காண்பேன்

அவளும் என்னைக் காண்பாள்

என்ற எதிர்பார்ப்பிலேயே உழல்கிறேன்.


இந்த
ஓசை வெள்ளத்திலிருந்து

யாரும் அழைக்கவில்லை என்னை,

யாரும் பார்க்கவில்லை என்னை.

பிறகு, ஏன்தானோ-

உள்மனதில், புகைவழியே பார்ப்பதுபோல்

ஒவ்வொரு நாளும்

ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும்

அவளது உருவம் என்னைக் கடந்து செல்வது

அவளோ என் கண்களுக்கு அகப்படவில்லை.


தொலைந்துபோய்
நிற்கிறேன் அவள் முகத்துக்குள்

தொலைந்துபோய் நிற்பேன்

என்றென்றும் அதற்குள்

கரைந்துகொண்டே இருப்பேன் இந்த சோகத்தில்.

உருகிக்கொண்டே இருப்பேன் இந்தத் துயரத்தில்.


இறைஞ்சுகிறேன்
அவளைஎன்மீது ஆணை

இறைஞ்சுகிறேன் அவளைஅவள்மீது ஆணை

இறைஞ்சுகிறேன் அவளை

பார்ப்பவர்மீதெல்லாம் ஆணை

இறைஞ்சுகிறேன் அவளை

இவ்வுலகின்மீது ஆணை

இறைஞ்சுகிறேன் அவளை

ஆண்டவன்மீது ஆணை

எங்கிருந்தாலும்

அவள் இதைப் படித்தாலோ,

அவள் காதில் இது விழுந்தாலோ

அவள் இருந்தாலும் இறந்துகொண்டிருந்தாலும்

வந்தென்னைச் சந்திக்க வேண்டுகிறேன்

உதறித்தள்ளிவிட வேண்டாம்

இந்த ஆத்மாவின் துடிப்பை.


இது
நடக்காதென்றால்

வாழ்வுமில்லை

கவிதையுமில்லை

எனக்கு!


பெண்ணொருத்தி

அவள் பேர் காதல்

அவளைக் காணவில்லை.

- (ஆங்கிலம் வழி மொழிபெயர்ப்பு)

பின்னிணைப்பு:
‘இக்கு குடி’ பாடலின் நான்கு இசை வடிவங்கள்...

‘உட்தா பஞ்சாப்’ திரைப்படத்தில்:
https://www.youtube.com/watch?v=ZbX_nlzv7uU


ஷிவ்குமார் பதல்வியின் குரலில்:
https://www.youtube.com/watch?v=orYbuEW21zQ


ஜக்ஜித் சிங் ஸிர்வியின் குரலில்...
https://www.youtube.com/watch?time_continue=3&v=hP21UFajuvo


ரபி ஷெர்கிலின் குரலில்...
https://www.youtube.com/watch?v=DAgGHe5fHWE

- ஆசைதொடர்புக்கு: asaithambi.d@thehindutamil.co.in



Tuesday, July 18, 2017

இப்போது எங்கே போனீர்கள்?


ஆசை

(‘தி இந்து’ நாளிதழின் நடுப்பக்கத்தில் 17-07-2017 அன்று வெளியான எனது கட்டுரையின் சற்றே விரிவான வடிவம்)

ஒவ்வொரு சமூகத்துக்கும் ஒரு காலகட்டத்துக்கென்று பிரத்யேகமான சில நோய்கள் உண்டு. நம் இந்தியச் சமூகத்தைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா! நம் சமூகம் மொழி, இனம், மதம், பிரதேசம், உயிரினங்கள் என்று பன்மைத்தன்மையின் வளம் கொண்டிருப்பதைப் போல சமூகத்தைப் பீடித்திருக்கும் பிரச்சினை நோய்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகம். அவற்றில் மிகவும் வித்தியாசமான ஒரு நோய்தான் சமீபத்தில் பரவிவரும்வாட்டபவுட்ரீநோய் (whataboutery). இது உண்மையில் நோய் அல்ல. விசித்திரமான மனநிலையின் பொதுப்போக்கு. ‘ஒரு குற்றச்சாட்டோ கடினமான கேள்வியோ முன்வைக்கப்படும்போது அதற்குப் பதிலாக வேறொரு குற்றச்சாட்டை வைக்கும் அல்லது வேறொரு பிரச்சினையை எழுப்பும் உத்தி அல்லது பழக்கம்என்றுஇந்தச் சொல்லுக்குப் பொருள் வரையறை செய்கிறது ஆக்ஸ்ஃபோர்டு அகராதி. 70-களில் பிறந்த சொல் இது என்றும் அந்த அகராதி சொல்கிறது. ‘வாட்டபவுட்டிஸம்எனும் சொல்லுக்கும் இதே அர்த்தம்தான்

வாட்டபவுட்ரீஎன்ற சொல் வேண்டுமானால் புதிதாக இருக்கலாம். இந்தச் சொல் உணர்த்தும் செயல் காலம் காலமாக நம்மிடையே இருப்பதுதான். “ஏன்டா தம்பியை அடிச்சே?” என்று உங்கள் மூத்த பையனிடம் கேட்டால், “அவன் மட்டும் அன்னைக்கு எனக்குக் கொடுக்காம ஐஸ்கிரீம் தின்னான். அவனைக் கேட்டீங்களா?” என்று அவன் பதில் சொல்வான் அல்லவா! அதுவும் ஒரு வகைவாட்டபவுட்ரீதான். இந்தப் பழக்கம் மனிதர்கள் அனைவருக்கும் ஆதியிலிருந்து இருந்திருக்க வேண்டும். அதற்கான சொல் ஆங்கிலத்தில் சமீபத்தில்தான் உருவாகியிருக்கிறது. உலகின் தொன்மையான மொழிகளில் ஒன்றான தமிழில் இந்தச் சொல்லுக்கு நிகரான பொருள் கொண்ட சொல் ஏதாவது இருக்க வேண்டும். தேடிப்பார்த்தால் கிடைக்கக்கூடும்

எனக்குக் கொடுக்காம அவன் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டதை நீங்க கேட்டீங்களா?” என்று சிறு வயதில் கேட்ட பழக்கத்தை பெரியவனாகும்போதும் உங்கள் பையன் கேட்பான் என்றால் சமீபத்தியவாட்டபவுட்ரீசங்கத்தில் அவன் சேர்ந்துவிட்டான் என்று அர்த்தம். குறிப்பிட்ட மதத்தினரோ இனத்தினரோ என்றில்லாமல் அனைத்துத் தரப்பினரையும் இந்தவாட்டபவுட்ரீஆக்கிரமித்திருக்கிறது. அதிலும், ஆக்கிரமிப்பாளர்கள், அடக்குமுறையாளர்கள் என்று கருதப்படும் தரப்புகள் இந்தவாட்டபவுட்ரீயை ஒரு ஆயுதமாகவே தூக்கிச் சுமக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

மாட்டுக் கறி தின்பவனேஎன்று சிறுவன் ஜுனைத் ஓடும் ரயிலில் குத்திக் கொல்லப்பட்ட அதே நாளில் காஷ்மீரில் ஒரு மசூதியில் காவலுக்கு வந்த முகம்மது அயூப் பண்டித் என்ற போலீஸ்காரர் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார். ஜுனைத் படுகொலையானது இடது சாரிகள், சிறுபான்மையினரிடையே கடும் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. அதற்குள் முகம்மது அயூப் பண்டித் படுகொலைச் சம்பவம் குறித்த செய்திகள் வெளியாக இந்துத்துவத் தரப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் சமூக ஊடகங்களில் கொதித்தெழுந்தார்கள். “இப்போது எங்கே போனீர்கள்?  ‘ப்ரெஸ்ட்டிட்யூட்ஸ் (ஊடகவேசைகள்), சிக்குலர்ஸ் (மதச்சார்பின்மை நோயாளிகள்)” என்றெல்லாம் இடதுசாரிகள்மீதும், சிறுபான்மையினருக்காகக் குரல்கொடுக்கும் ஏனையோர்மீதும் வசைபாடினார்கள். அதாவது முகம்மது அயூப் பண்டித் அடித்துக் கொல்லப்பட்டதைவிட அந்தப் படுகொலைக்கு அவர்களின் எதிர் தரப்பு கண்டனம் தெரிவிக்கவில்லை என்பது மட்டுமே முக்கியமாகப் பட்டிருக்கிறது. கோத்ரா ரயில் எரிப்பு, அதைத் தொடர்ந்த குஜராத் இன அழிப்பு ஆகியவற்றுக்குப் பிறகும் இதுபோன்ற இரு துருவ எதிர்வினைகள் ஏராளம்.

இப்படிவாட்டபவுட்என்ற கேள்வியைக் கேட்பவர்களிடம் ஒரு பொதுவான அம்சம் காணப்படுவதுண்டு. அவர்களிடம் தர்க்கரீதியாக விவாதிக்க முடியாது. நீங்கள் ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கும்போது அவர்கள் அதற்கு பதிலாக வேறொரு கேள்வியை முன்வைத்துவிடுவார்கள். “இந்தக் கொலையைத் தட்டிக்கேட்காததால் அந்தக் கொலை நியாயமாகிவிட முடியாதுஎன்று சொன்னாலும் அவர்கள் வேறொரு சம்பவத்தைச் சுட்டிக்காட்டி அப்போது எங்கே போனார்கள் போலி மதச்சார்பின்மைவாதிகள் என்று கேட்பார்கள். ஜுனைத் படுகொலையைப் பற்றிப் பேசினால் முகம்மது அயூப் பண்டித்தின் படுகொலையை முன்வைப்பார்கள். குஜராத் இன அழிப்பைப் பற்றிப் பேசினால் கோத்ரா ரயில் எரிப்பை எடுத்து முன்வைப்பார்கள். இப்படியே அவுரங்கசீப், பாபர், கோரி முகம்மது என்று நீண்டுகொண்டே போகும். ஆக, ‘வாட்டபவுட்ரீஎன்பது தர்க்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல, உணர்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பாதிப்புக்கு உள்ளாக்குபவர் என்ற பிம்பத்திலிருந்து பாதிக்கப்பட்டவர் என்ற பிம்பத்தைத் தன் மீது சுமத்திக்கொள்வதற்கான கருவிதான் இது. பாதிப்புக்குள்ளானவர் என்ற பிம்பம் ஒருவருக்கு வரலாற்றையும் அரசியலையும் கைப்பற்றுவதற்கு உதவும் முக்கியமான வழிமுறைகளுள் ஒன்று என்பதை மறந்துவிட வேணடம்.

தனிமனிதர்களிடமிருந்து ஊடகங்களுக்கும் அரசுகளுக்கும் இந்தவாட்டபவுட்ரீநோய் பரவுவது பெரும் ஆபத்து. சமீபத்திய மேற்கு வங்கக் கலவரத்தில் ஒரு இந்து கொல்லப்பட்டார். அதையொட்டி ஒரு ஆங்கில ஊடகம் தனது பிரதான நேரத்தில் மிகவும் பரபரப்பாக ஒரு நிகழ்ச்சியை ஒளிபரப்பியது. அந்த நிகழ்ச்சியின் மையம்இந்துக்களை முஸ்லிம்கள் தாக்குகிறார்கள், கொல்கிறார்கள். இப்போது எங்கே போனார்கள் (போலி) மதச்சார்பின்மைவாதிகள்?’ என்பதுதான். இதுபோன்ற செயல்களால் கலவரங்கள் பெரிதாக வெடித்து இரு தரப்பிலும் பெருத்த உயிர்ச் சேதம் ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதைக் கொஞ்சமும் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. ஜுனைத் கொலைகள் முதலான பசுகுண்டர்களின் கொடூரங்களுக்கு எதிராக சோனியா காந்தி ஏன் வாயைத் திறக்கவில்லை என்று அதே ஊடகம் நிகழ்ச்சி நடத்தியது.

அப்போது அதைக் கண்டித்தீர்கள், இப்போது இதைக் கண்டிக்கவில்லையேஎன்று கேள்வி கேட்பவர்களிடமும் அதே கேள்வியைக் கேட்க முடியும். கொலைகள், படுகொலைகள் எதுவாக இருந்தாலும் எல்லாத் தரப்பினரும் அவற்றைத் தட்டிக்கேட்க வேண்டும்; கண்டனம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதில் எந்த விதச் சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால், எப்போது யார் கேட்டார்கள், கேட்கவில்லை என்பதைக் கேட்கக்கூடிய தகுதியானது, பாரபட்சமில்லாமல் எல்லாக் கொடுமைகளையும் ஒன்றுவிடாமல் தட்டிக்கேட்பவருக்குத்தான் இருக்கிறதுஅப்படி ஒன்றுவிடாமல் தட்டிக்கேட்பவர், கண்டனம் தெரிவிப்பவர் என்று ஒருவர்கூடக் கிடையாது. ஆகவே, ‘அப்போது அதைக் கண்டித்தீர்கள், இப்போது இதைக் கண்டிக்கவில்லையேஎன்று கேட்க அநேகமாக யாருக்கும் தகுதி இல்லைஏனெனில் நடக்கும் கொடுமைகள், கொலைகள் அளவிட முடியாதவை. ஆனால், தனிப்பட்ட சம்பவங்கள் ஒரு போக்காக ஆகி ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தைப் பாதிக்கும்போது தங்கள் இன, மொழி, சாதி, பிரதேச உணர்வுகளைத் தாண்டி, பாரபட்சமில்லாமல் அரசியல் உணர்வுள்ளவர்கள், சமூக உணர்வுள்ளவர்கள் கண்டித்தே ஆக வேண்டும்.

வாட்டபவுட்ரீசந்தாதாரர்களின் கவனத்துக்கு ஒரு விஷயத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும். அமர்நாத்துக்குச் சென்ற  யாத்ரீகர்கள் பயங்கரவாதிகளால் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டார்கள் அல்லவா! அதையொட்டி காஷ்மீரைச் சேர்ந்த இஸ்லாமியர்கள், முற்போக்காளர்கள் என்று எல்லோரும் இந்தப் படுகொலைகளைக் கண்டித்திருக்கிறார்கள். இது ஃபேஸ்புக், ட்விட்டரிலும் டிரெண்ட் ஆகியிருக்கிறது. கூடவே, இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளிலும் இஸ்லாமியர், கிறிஸ்தவர்கள், Notinmyname பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் முற்போக்காளர்கள் என்று பலரும் அமர்நாத் படுகொலையைக் கண்டித்து ஊர்வலம், பேரணி போன்றவற்றை நடத்தியிருக்கிறார்கள். காஷ்மீரைப் பொறுத்தவரை இஸ்லாமியர்கள் பெரும்பான்மை, இந்துக்கள் சிறுபான்மையினர். சிறுபான்மையினருக்குப் பாதுகாப்பு உணர்வை ஏற்படுத்துவது, சிறுபான்மையினருக்கு ஆதரவாக இருப்பது என்பது பெரும்பான்மையினரின் தலையாய கடமைகள். பண்டிட்களை விரட்டியதன் மூலம் பெரும் கறையை காஷ்மீரிகள் சுமந்துகொண்டிருந்தாலும் தற்போது அமர்நாத் படுகொலை நிகழ்வுக்குக் காட்டிய எதிர்ப்பால் ஒரு பெரும்பான்மைச் சமூகம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஏனைய இந்தியாவுக்கு அவர்கள் காட்டியிருக்கிறார்கள். அவர்கள்வாட்டபவுட்என்று கேட்கவில்லை. ஆனால், நம் மனசாட்சி நம்மைப் பார்த்து  ‘வாட்டபவுட்...’ என்று கேட்க வேண்டும்.  
 -நன்றி ‘தி இந்து’